Mabigat sa damdamin ang balitang pag-aresto sa isang 17 taong gulang na ina na umano’y nagbenta ng sarili niyang sanggol.
Sa halip na magturo agad ng daliri, dapat nating itanong, paano umabot sa ganitong desperadong pasya ang isang menor de edad?
Ang mabilis na aksyon ng Philippine National Police Women and Children Protection Center ay nararapat papurihan. Mahalaga ang pagpapatupad ng batas laban sa human trafficking at pang-aabuso sa bata. Walang puwang sa lipunan ang pagbebenta ng tao, lalo na ng isang sanggol, anumang dahilan. Ngunit kasabay ng hustisya, kailangan ang mas malalim na pag-unawa sa mga ugat ng problema.
Kung totoo na gagamitin ang pera para sa matrikula, malinaw na larawan ito ng kahirapan, kakulangan sa suporta, at pagkabigo ng mga sistemang dapat sana’y sumalo sa mga batang ina. Ang isang 17 taong gulang ay bata pa, isang child in conflict with the law na mas nangangailangan ng gabay, proteksyon, at oportunidad kaysa parusa.
Hindi sapat ang operasyon at pag-aresto kung hindi sasabayan ng malawakang programa tulad sa edukasyon sa reproductive health, access sa serbisyong panlipunan, suporta sa mental health, at tulong-pinansyal para sa mga kabataang magulang. Dapat ding palakasin ang pagbabantay sa social media, kung saan nagiging madali ang mga iligal na transaksyon, at tiyakin na may mabilis na mekanismo para sa pag-report at interbensyon.
Sa huli, ang tunay na sukatan ng isang makataong lipunan ay kung paano nito pinoprotektahan ang pinaka-mahina, ang mga bata. Hustisya, oo. Ngunit higit sa lahat, malasakit at pananagutan ng estado at komunidad na tiyaking wala nang kabataang mapipilitang ipagpalit ang kinabukasan ng sarili at ng kanyang anak dahil sa kawalan ng pag-asa.
